Ta strona wykorzystuje pliki cookies. Jeśli nie wyrażasz na to zgody, wyłącz obsługę cookies w ustawieniach Twojej przeglądarki. Więcej informacji w Polityce Prywatności. Zamknij okno

Pomoc
|
Zaloguj się
|
Zarejestruj się
ZMIERZ SIĘ Z INNYMI

Podziel się linkiem

Podglądanie szarych komórek

brak pluginu Flash

Ostatnie lata przyniosły spektakularny rozwój metod badania żywego mózgu – nie tylko oglądania jego struktury ale również możliwości obserwowania jego pracy. Metody te noszą nazwę neuroobrazowania i obejmują techniki badające elektryczną bądź magnetyczną aktywność neuronów oraz metody tomograficzne. Dzięki nim możemy zgłębić tajemnice fascynującego mózgu.

W starożytności mózg nie był uznawany za wyjątkowy, nie wzbudzał specjalnego zainteresowania a co za tym idzie był traktowany na równi z innymi narządami człowieka.

Pierwszą informację o lokalizacji funkcji w mózgu i o związku mózgu z zachowaniem zawiera papirus datowany na 2500-3000 lat p.n.e.. Zawiera on obserwacje i opisy leczenia 48 chorych z urazami różnych części ciała, w tym głowy i szyi.

Dużo bardziej wyczerpujące omówienie mózgu przynosi Traktat Hipokratesa „O Świętej Chorobie” z końca V i połowy IV w p.n.e ze wskazaniami aby „…nie grzebać po omacku w ranie czaszki w okolicy skroniowej, ponieważ w konsekwencji może wystąpić paraliż po przeciwległej stronie ciała…”

Inną popularną wówczas metodą obserwacji mózgu była trepanacji czaszki. Zabieg stosowano również w innych celach od religijnych, związanych z wypędzeniem demonów z czaszki, po leczenie bólów głowy. Często jednak taka próba „pomocy” kończyła się śmiercią pacjenta, choć bywali i tacy którzy byli w stanie przeżyć 5 krotne wycinanie otworów w czaszce.

Jako, że metoda ta nie przynosiła znaczących rezultatów, najlepsze wyniki badania mózgu przynosiły jeszcze do niedawna analizy post mortem

Jednak zarówno obserwacja pacjenta z uszkodzonym lub chirurgicznie usuniętym fragmentem mózgu czy sekcja pośmiertna były pośrednim metodami wnioskowania o funkcji pełnionej przez dany obszar mózgu.

Dopiero wynalezienie i zastosowanie współczesnych technologii pozwoliły na przełom - przyjrzenie się pracującemu mózgowi żywego człowieka. Dzięki tym technologiom badacze mogą obserwować, które rejony mózgu są aktywne podczas wykonywania określonych operacji umysłowych.

Dostępność różnych metod badania mózgu daje możliwość obserwowania roli poszczególnych obszarów mózgu zarówno u ludzi zdrowych jak i z uszkodzonym mózgiem.

Neuroobrazowanie jest możliwe dzięki następującym metodom:

  • elektroencefalografia (EEG),
  • pozytynowa tomografia emisyjna (PET),
  • tomografia komputerowa (CT),
  • przezczaszkowa stymulacja magnetyczna (TMS),
  • funkcjonalny rezonans magnetyczny (fMRI).

Mózg w polu magnetycznym

Badanie rezonansem polega umieszczeniu osoby badanej w skanerze, który wytwarza bardzo silne (ale nieszkodliwe dla organizmu) pole magnetyczne. Następnie rejestrowane są zmiany w zorientowaniu magnetycznym atomów w poszczególnych częściach mózgu.

Efektem takiego badania są różne odcienie szarości poszczególnych obszarów w „czarno-białym” obrazie mózgu przetworzonym przez komputer.

Aktywne obszary mózgu mają większe zapotrzebowanie na tlen. Za jego transport wraz z krwią do komórek odpowiedzialne jest białko – hemoglobina. Hemoglobina transportująca tlen posiada inne właściwości magnetyczne niż jej forma niezwiązana z tlenem przez co wysyła silniejszy sygnał, który jest rejestrowany przez aparaturę.

Zapotrzebowanie na tlen wzrasta, w obszarach, które są zaangażowane w wykonywanie typowego dla nich zadania, takiego jak: mówienie, zapamiętywanie czy poruszanie ręką.

Mózg widoczny dzięki markerom

Pozytonowa tomografia emisyjna mierzy zmiany w wielkości przepływu krwi w określonych obszarach mózgu lub zmiany w poziomie metabolizmu, które są jednoznaczne z aktywnością tkanki nerwowej.

W momencie aktywności dany obszar mózgu potrzebuje większej ilości energii aby wykonać zadanie. Źródłem energii jest glukoza, która dociera do tych obszarów wraz z krwią i tam jest zużywana. Aby móc obserwować w których rejonach mózgu występuje zwiększenie glukozy, badanemu zostaje podana do krwi, w regularnych odstępach czasu, substancja radioaktywna tzw. marker, która wysyła sygnał o zwiększonej aktywności mózgu do systemu rejestrującego.

Co daje nam neuroobrazowanie?

Neuroobrazowanie daje możliwość analizy skutków uszkodzenia mózgu, tego, jakie obszary mózgu uległy zaburzeniu po zniszczeniu danej struktury, w przypadku urazów, udarów mózgu, zmian neurodegradacyjnych takich jak choroba Alzheimera

Zlokalizowanie w mózgu pacjenta obszaru krytycznego dla wybranych istotnych funkcji (takich jak np. mówienie) pozwala prognozować ewentualne skutki przyszłej operacji mózgu a następnie śledzenie zmian funkcjonalnych, jakie następują w wyniku usunięcia określonych obszarów czy przecięcia połączeń pomiędzy nimi czy śledzenie zmian w przypadku neurorehabilitacji.

Dzięki neuroobrazowaniu możemy dowiedzieć się więcej na temat plastyczności mózgu, śledząc związki występowania zmian plastycznych z nabywaniem nowych umiejętności. Trening poszczególnych funkcji mózgu np. pamięci poprzez ćwiczenia i gry poznawcze, szczególnie gdy są to czynności skomplikowane i nowe, ma swoje odzwierciedlenie w zwiększeniu połączeń nerwowych w obszarach związanych z pamięcią.

Jeżeli używamy intensywnie jakichś mięśni, np. palców do pisania na maszynie to ich mózgowe reprezentacje powiększają się w korze mózgowej odpowiedzialnej za ruch. Badania fMRI wykazały, że po czterotygodniowym treningu sekwencyjnych ruchów palców, rozmiar obszarów kory aktywowanych przez wykonanie tej sekwencji ruchowej powiększa się.

Przy pomocy technik neuroobrazowania można zgłębiać takie zagadnienia jak podłoże emocji, procesów decyzyjnych, uwagi, pamięci, mowy, zdolności wzrokowo-przestrzennych, zaburzeń psychicznych, uzależnień i wiele innych.

Jedynym mankamentem technik neurobrazowania jest koszt ich stosowania, szczególnie PET. Czynnik ten decyduje o niewielkiej ich dostępności do badań naukowych w Polsce.

Dodatkowo występują pewne przeciwwskazania do poddania się badaniu jednym z nich jest klaustrofobia, natomiast w przypadku fMRI – obecność ferromagnetycznych elementów w organizmie, szczególnie w głowie. Z tego względu nie wolno badać rezonansem osób posiadających sztuczny rozrusznik serca, klipsy po tętniakach w mózgu, śruby w kościach.

O nas

O projekcie Blog Gry ANDROID Kontakt Dla mediów Działanie pamięci Koncentracja uwagi Rozumowanie logiczne Orientacja w przestrzenni Polityka prywatności

Dlaczego warto

Testy Ćwiczenia Regulamin Brainfit.pl
Facebook Twitter Google + Nasza Klasa Blip Goldenline Youtube
rozpocznij Trening

Działanie mózgu

Zdrowie ADHD Dysleksja Choroba Alzheimera Deficyty pamięci Udar mózgu Ćwiczenia mózgu

Ćwiczenia mózgu

Trening pamięci Trening umysłu Ćwiczenia logiczne Gry umysłowe Gry dla mózgu Trening mózgu Trening uwagi Ćwiczenia pamięci
Innowacyjna Gospodarka Promental
Copyright by Promental Sp. z o.o.
projektowanie stron WebdesignArt